اگرچه حفظ كردن آیات قرآن کریم ثواب دارد و ارزشمند است و بسیار سفارش شده است، ولى تكلیف مسلمانان در این حد خلاصه نمى‏شود. توصیه شده حفظ كردن می بایست همراه با عمل باشد. یاد دادن و یاد گرفتن قرآن کریم به قصد اجراى‏ فرموده‏هاى خداوند متعال بسیار پرارزش است. حضرت امام صادق(ع) فرموده اند:

الحافظ للقرآن، العامل به، مع السفره‏ الكرام البرره ) الحیاه، ج 2، ص ص 152)

حافظ قرآن و عمل كننده به آن، با بزرگان و نیكوكاران است.

ضرورت آموختن قرآن نیز در كلام آن حضرت مطرح است. مى‏فرماید:

ینبغى للمؤمن ان لایموت حتى یتعلم القرآن او یكون فى تعلمه‏ ) الحیاه، ج 2، ص ص 155)

سزاوار است كه مؤمن نمیرد، تا آن كه قرآن را آموخته باشد، یا در حال و مسیر فراگرفتن قرآن باشد.

با این حال، پاى بندى به احكام قرآن و عمل به آن در تعبیر امام‏ صادق(ع) چنین بیان شده است:

واحذر ان تقع من اقامتك حروفه فى‏اضاعه حدوده‏ (بحارالانوار، ج 82، ص‏43)

بپرهیز از این كه در مسیر اقامه حروف، به تلف کردن حدود بیفتى.

بسیارند آنان كه در شكل و ظاهر به قرآن مى‏پردازند و در وراى ‏جلوه‏هاى ظاهرى قرآنى، عمل به قرآن مطرح نیست. این گونه برخورد تشریفاتى و مراسمى و شكلى با قرآن، در شان كلام الهى و منشور آسمانى نیست.